Hoe geraak je binnen aan LUCA School of Arts?

Een eerste voorwaarde om je een kunstschool binnen te lullen is je bekwamen in namedropping. Extra punten als je ook nog eens weet waarover je praat. Nu is hét moment om te stoefen met jouw obscure artistieke invloeden.

• Mijn favoriete beeldend kunstenaar? Lucian Freud (1922-2012).

“Freud doesn’t grossly distort his subjects, but his acute attentiveness to them can make us feel slightly uncomfortable when we look into some of his portraits, as if we were standing behind the artist urging him on in his visual interrogation. Freud admitted that his early portraits were the result of being ‘visually aggressive’ with his sitters. ‘I would sit very close and stare. It could be uncomfortable for both of us.’” (Curator Michael Auping)

Kleinzoon van en vooral gekend voor zijn (zelf)portretten en naakten. Hij liet zijn modellen ellendig lang poseren, wat hun houding van “natural awkwardness” kan verklaren. Het eindresultaat, waar de huid in al zijn transparante vlezigheid werd blootgesteld, was bepaald niet flatterend. Then again, met zijn eerlijke en niet geïdealiseerde weergave van het lichaam in al zijn imperfecties (inclusief vetkwabben, rimpels en littekens) keerde hij zich resoluut af van de gladde, strakke norm. In die zin waren zijn portretten een persoonlijke, intieme weergave van de kern van de persoonlijkheid van het model, vaak een kant die ze zelf liever onbelicht lieten.

Zijn gewelddadig en choquerend overkomende realisme was een dikke uitgestoken middenvinger naar het heersende Abstract Expressionisme van de jaren 40-50, dat met een Edward Hopper of Andy Warhol een hipster afstandelijkheid propageerde.

• Mijn lievelingsstijl in de architectuur? Mid-Century Modern.

“The mid-century period was an age of dreams and optimism. In the post-war years, after all the chaos and crisis of a global conflict, the world began to rebuild and rethink itself. It was an era of hope, when many asserted their claims to freedom and gave voice to their ambitions, looking for new beginnings and possibilities. The 1950s and ‘60s were all about ‘making it new’, about laying claim to the future.” (Dominic Bradbury)

Iedereen die mij een beetje kent weet dat ik (naast flamingo’s) dweep met alles wat uit de jaren 50 en 60 komt, van Amy-style beehives tot The Zombies. Als retrofreak kan je niet anders dan een zwak hebben voor deze spannende decennia van rock ‘n’ roll, Pop Art, de eerste maanlanding en de allereerste computers.

De architectuur van die tijd bouwt voort op slimme jongens als Le Corbusier en Frank Lloyd Wright uit de jaren 20 en oogt nog altijd retestrak. Gooi wat staal, beton, baksteen, hout en glas samen, haal die buiten naar binnen en omgekeerd, deponeer nonchalant wat Scandinavisch design en je woonst kan zo in een glossy magazine. Moest ik plots de Lotto winnen, je weet waar ik mijn geld tegenaan smijt.

• Een film die mij enorm bijbleef? Meshes of the Afternoon (1943) van Maya Deren.

“This film is concerned with the interior experiences of an individual. It does not record an event which could be witnessed by other persons. Rather, it reproduces the way in which the subconscious of an individual will develop, interpret and elaborate an apparently simple and casual incident into a critical emotional experience.” (Maya Deren)

Een knap gemonteerd staaltje avant-garde waar droom en realiteit elkaar in een bevreemdende loop achtervolgen, daar kan je al eens mee uitpakken. En zo weet je meteen ook waar David Lynch zijn mosterd haalde.

Conclusie: en of ik cultuursnob genoeg ben!

Lees ook:
Stap 2: Word een vakidioot.
Stap 3: Geen woorden, maar beelden.

Mijn huidige culturele invloeden kan je checken via Instagram.