Hoe geraak je binnen aan LUCA School of Arts?

Je mag nog zo rad van tong zijn (check!) en de smaakpolitie spelen in je kennissenkring (check!!), uiteindelijk komt het erop aan dat je zelf ook iets degelijks kan maken. Walk the walk en al. Je kijk op de wereld origineel weergeven dus, in beelden. Dat was dan ook de opdracht die we kregen als toelatingsproef: deze tijdsperiode bewaren voor de toekomst in 5 foto’s.

Bij deze, mijn kijk op de maatschappij van vandaag:

De selfiemaatschappij wil alles delen, zelfs verdriet wordt geësthetiseerd. Hoogdagen voor het narcisme, of is er toch een wrange ondertoon? Mijn mosterd haalde ik o.a. bij Heleen van Royen (Selfmade) en Jill Greenberg (End Times).

De dictatuur van het individualisme: in onze almaar killer wordende samenleving is het ieder voor zich. Zelfs samen zijn we alleen en in onszelf gekeerd. Wordt echt hartelijk menselijk contact een schaars goed in de toekomst of zullen we deze evolutie tijdig kunnen keren?

Lachen, u wordt gefilmd! Ondanks de neiging van de mens om zich terug te trekken in een afgezonderde cocon, is niets eigenlijk nog privé. Overal hangen CCTV bewakingscamera’s, Google weet alles en zelf binnenshuis word je gevolgd en weet het hele internet wat je doet. George Orwells “Nineteen Eighty-Four” (1949) is niet langer fictie. Het einde van de privacy is in zicht.

Religie is in onze contreien niet langer verweven met ons dagelijks leven, op de grote scharniermomenten als geboorte, trouwen en overlijden na. De weinige sporen die we er nog van merken, zijn verworden tot cultureel erfgoed. De afgebeelde Maria moest de bewoners van de vroegere beluiken van de Kerkstraat beschermen tegen cholera. Mariabeeldjes worden weer een leuk hebbeding, maar dan als vintage verzamelobject, los van religieuze betekenis. Tegelijk is religie actueler dan ooit. Waar oude houvasten wegvallen gaat men op zoek naar een nieuwe vorm van zingeving. Verschillende godsdiensten botsen nog steeds en een gewelddadige interpretatie van de islamitische jihad zorgt ervoor dat jonge Belgen overtuigd worden om hun geloof tot de dood te verdedigen in Syrië.

Dit is Marguerite, mijn enige nog levende grootmoeder. Zowel mijn grootmoeder aan vaders kant, mijn grootoom en –tante heb ik zien aftakelen en uiteindelijk verloren aan de ziekte van Alzheimer. Ook bij mijn favoriete grootmoeder, die heel vaak voor ons zorgde toen we klein waren, is recent de ziekte vastgesteld. Medicatie nemen doet ze niet, want die verdraagt ze niet. Mijn familie en ik voelen ons vaak machteloos, omdat we weten welke weg er nog komt. Maar we proberen nog zo veel mogelijk te genieten van de heldere momenten die er zijn. Ik wou een zo sereen mogelijk portret maken en tonen dat er onder de broosheid een fantastische vrouw zit die zich door moeilijke tijden weet sterk te houden en zich steeds ten dienste van anderen stelt.

Ik deed deze dure uitleg. Het verdict van de jury? Dat ik zal moeten leren meer mijn mond te houden en de beelden voor zich te laten spreken. Een uitdaging!

Lees ook:
Stap 1: Ben je wel cultuursnob genoeg?
Stap 2: Word een vakidioot