Als er iets is wat ons met de paplepel wordt ingegoten is het wel animatiefilm. Ik weet niet hoe het bij jullie zit, maar mijn vroegste jeugdherinneringen situeren zich alleszins voor de buis, omringd door alle knuffels (die uiteraard ook meekeken), al dan niet in gevecht met broer of zus over wat we in welke volgorde zouden bekijken. Het kan dus niet verbazen dat ik mijn vorige studies na een stage bij Film Fest Gent afrondde met een thesis over Disney en wat voor verborgen boodschappen die meegeeft aan jonge kijkertjes.

Dat je ook als volwassene nog van animatie mag genieten was dan ook een zeer aangename ontdekking. Die kwam er toevallig, door een lezing van Raoul Servais. Dé Raoul Servais, die eigenlijk schilder was, maar zich al snel ontpopte tot een pionier in animatiefilm. In 1963 richtte hij de afdeling animatiefilm op aan het KASK. Twee jaar later brak hij internationaal door met Chromophobia, een film die potten zou breken op het Internationaal Filmfestival van Venetië. Thema’s als onderdrukking, conflicten en nostalgie blijven terugkeren in zijn werk, ook in zijn laatste nieuwe Tank. Nog tot 8 november kan je een overzicht van het werk van Raoul Servais zien in de Zebrastraat.

Ik was dan ook geen klein beetje enthousiast toen bleek dat we bij LUCA een hele week in de ban van animatiefilm zouden zijn. Karin Vandenrydt, programmator van het Brusselse animatiefilmfestival Anima, kwam een aantal van haar favorieten delen:

Prijsbeesten Emma De Swaef en Marc James Roels lichtten the making of van Oh Willy… toe. Deze gepimpte versie van Emma’s afstudeerproject katapulteerde hen zodanig richting roem dat ze tegenwoordig zelfs voorstellen van Disney kunnen afwijzen. Dat weerhield hen er echter niet van om bescheiden prutsers als wij feedback te geven over onze storyboards.

Johan Vandermaelen kwam ons nog even wegwijs maken in de wereld van geluid, voice-over en sound design.

En toen kwam het allerleukste: zelf een animatiefilm maken!