Na de massale aanrandingen in Keulen op oudejaarsnacht volgde zeer terecht een grote golf van verontwaardiging. Deze week reageerde België opnieuw ontzet op de vrijspraak van een radiopresentator na een verkrachting in de studio. Nee, het was niet brutaal en nee, het was niet door een bende onbekenden. Maakt dat het in proportie minder erg? Bestaat er zoiets als een beetje verkracht worden? Kan het zaad van een kameraad geen kwaad?

“Je zult maar in je asielcentrum op cursus seksuele opvoeding zitten. Vrouwen bepotelen met carnaval: mag niet. Vrouwen verkrachten in een radiostudio: mag wel, of toch een beetje.” (Bart Eeckhout in De Morgen)

Het zet een mens aan het denken. Over die grijze zone. Wanneer je als vrijgevochten vrouw onbeschaamd flirt, maar daar niets meer mee bedoelt dan aangenaam converseren. Wanneer je in een vrolijke bui gul bent in het uitdelen van zoenen, maar niet wenst in te gaan op dat trio. Wanneer je vettige praat verkoopt tegen je Tinder date, maar die dat ziet als een vrijgeleide tot onbeschofte slut shaming. Wanneer je lichtjes onder invloed mee naar huis gaat met een vriend, maar je halverwege en ontnuchterd bedenkt en ondanks aanstalten om weg te gaan toch op indringende wijze aan the full package wordt onderworpen. Wanneer je met je volle verstand en voorbedachte rade een booty call binnenlaat, maar die zich Mr. Grey waant en geen nee (laat staan jou) respecteert, ongevraagd condooms uittrekt, dat andere gaatje penetreert en je bewust blauwe plekken bezorgt.

Is de slinger van de seksuele revolutie te ver doorgeslaan? En de maatschappij te veel gepornoficeerd? Soms weet je het als vrouw zelf niet meer. Je wil niet preuts zijn en houdt best van wat actie in bed. Maar je voelt dat er deze keer iets niet klopt. De nacht krijgt een wrange nasmaak. Aan de andere kant: vrienden verkrachten niet, laat staan dat je ze aangeeft. Toch? En dan kopt de media: “Veruit de meeste verkrachtingen gebeuren door bekenden.” “90% van alle seksuele delicten wordt nooit aangegeven.” “Van de 10% waarin het toch tot een aangifte komt, wordt bijna de helft zonder gevolg geseponeerd.” Als zelfs de rechter het niet meer weet, wie dan wel?