Net wanneer je denkt dat die lijnen wat vlot uit de pols beginnen vloeien, komt er perspectief bij kijken. Enter technische termen als eenpunts- en tweepunstperspectief, een horizonlijn, een vluchtpunt en – the horror – een liniaal. Het einddoel: een perspectieftekening met arcering in Oost-Indische inkt waar Giovanni Battista Piranesi of Hans Vredeman de Vries goedkeurend bij zouden knikken. 20 schetsen, 7 locatiestudies, 3 standpunten en een avond pen trekken tot ik de lijnen zag dansen later kwam er dit uit:

Dat het een moeilijke bevalling was bewijst feedback (metaforisch als steeds) als “De weeën zijn begonnen”. Insinuaties als zou ik een nazistische bouwstijl aanhangen wijt ik eerder aan de rijke beeldspraak van de docent dan aan enige eigen ideologische voorkeur. Tekenen, duidelijk een vak apart.