Na alle saaie stillevens en interieurs, eindelijk the real thing: modeltekenen! Er is iets enorm fascinerends aan het menselijk lichaam proberen weergeven. Dat gaat een stuk minder over het staren naar blote tetten en piemels dan over het in je opnemen van vormen en die uitdrukken  – of “uitkotsen” in docententaal – in volumes en lijnen. (Daarom dat ik eigenlijk liever oude of vadsig dikke modellen heb, vetkwabben en verval à la Lucian Freud of Jenny Saville zijn nu eenmaal interessanter dan gladde ideale maten).

Men neme:

• 2 vrouwen, 1 man en 1 skelet
• Een gigantische ezel, te delen met 2, en haken waar je om moet vechten
• Geleende scherpers, kneedgom en houtskool
• 49 kleurpotloden (restanten van 6 verschillende kinderkleursets, in variërende mate van gebrokenheid en opgescherpt zijn)
• 30 A3s, 16 A2s en 7 joekels van A1 vellen

Veel geconcentreerd kijken, heftig krabbelen, wisselen van standpunt en om de 2 seconden die fragiele potloden bijscherpen en ik kan alweer mijn vloerbedekking aan het zicht onttrekken met tekeningen.

Ook voor ik aan LUCA begon tekende en schilderde ik al heel wat naakt bij elkaar.

Recent werk vind je terug via Instagram onder de misleidende noemer “No Nudes Today”.