Je hebt van die goedbedoelende, meestal gesettelde vrienden, die meewarige uitspraken doen als “Je vindt De Ware wel” (bemerk de schrijnend komische combinatie van bepaald lidwoord en enkelvoud). Maar wat als je eigenlijk te lui bent om te zoeken? En zelfs moest er een prins met wit paard pal voor je neus staan, je hem waarschijnlijk nog niet zou zien staan, maar enkel zijn onvolkomenheden, uitvergroot als zwarte puntjes in een badkamerspiegel? In de luxepositie zitten van te druk bezig zijn met “jezelf ontplooien” (lees: je rot amuseren) heet dat dan. Heerlijk egoïstisch, moet je ook eens proberen. Geen eierstokken die rammelen bij elke snotterende uk. De enige klok die tikt is je wekker en die duw je onbeschaamd op snooze. De onmogelijk te ontwijken storm aan trouw- en babyfoto’s vervult je enkel met medelijden. Met Valentijn, de hoogdag der rode kitsch, heb je vooral last om je maaginhoud binnen te houden.

Op sommige momenten kan je er helaas niet onder uit. De lege plek op die veel te grote matras. Dat fleece deken zonder hoofdsteun. Geen Chinese vrijwilliger om die indieband/arthousefilm mee te checken of die ovenschotel te laten voorproeven. Niet kunnen delen wat je die dag opviel, ergerde of ontroerde. Niemand om tegen te krullen als je ’t koud hebt of gewoon even gehad met de wereld. Dus toch even over de liefde, dat tweesnijdend zwaard dat zoals alle mooie dingen ook tragisch is. De maatschappelijk aanvaarde verslaving, de meest bezongen irrationaliteit. Moest je weten hoe het eindigt, je zou er niet aan beginnen. Het is dat het leven te kort is om altijd zelf de afwas te doen.

“Moest je weten hoe het eindigt, je zou er niet aan beginnen. Het is dat het leven te kort is om altijd zelf de afwas te doen.”

Als tegengif voor alle hartjes, pluche teddyberen en andere door het kapitalisme opgedrongen meligheid serveer ik een lijstje van de beste breakup songs. Voor elke situatie een antidotum. Alle twee goed in communiceren, maar niet met elkaar. Dan maar via muziek:

• De eerste liefde. Allemaal tof en zo, en een lijf uit de boekskes, maar hij luistert echt naar belachelijke muziek. “Dumpen of niet?” is de vraag van de zomer. Tijdens een monotone vakantiejob brengt de ontdekking van Arcade Fire verlichting.

• De cultureel verantwoorde kalverliefde. Studeren aan de faculteit Letteren en Wijsbegeerte, dat is op een poëtisch piëdestal gezet worden, om er vervolgens keihard af te donderen. Enter the drama.

• De open relatie. Je denkt dat je het warm water hebt uitgevonden, maar maakt mekaar in feite gewoon kapot. Liefde die verandert in haat. De destructieve relatie, u kent ze wel (indien niet, prijs uzelf gelukkig).

Als alles pijn doet, is de hese stem van Kim Deal een zalfje.

• De knipperlichtrelatie. Allebei te schijterig om er echt voor te durven gaan. Beter bekend als de “wat als”.

• De Grote Liefde. Zo groot dat je voor het eerst zelfs een toekomst met iemand ziet. Tot die concreet wordt en hij kinderen wil. Blijkbaar toch last van bindingsangst. De liefde barst in brokken uiteen.

For Emma, Forever Ago van Bon Iver en Trouble Will Find Me van The National worden de vaste soundtrack bij de trein naar het werk en je besluit om er toch maar niet onder te gaan liggen.

• De crush die nooit wat werd. Zwoele zomers zwanger van verwachtingen, dikke anticlimax.

• De vergissing. Je valt tijdelijk op weirdos omdat die je doen denken aan Adam uit Girls. Helaas betekent dat dat “I’ve been dating someone who treats my heart like it’s monkey meat” nog een understatement is. De rare snuiter blijkt een complete psycho te zijn. Je begint te twijfelen aan je mensenkennis. Je eeuwig sluimerende cynisme bereikt ongekende hoogtes.

• De volstrekt lieve jongen. Die op het volstrekt verkeerde moment in je leven kwam. Timing is alles.

• De verdwijner. Even plots van de wereld gevallen als hij verscheen, maar lang en lekker genoeg om indruk te maken. Zie je nog eens iemand écht zitten, dan kan die het geïdealiseerde beeld van zijn eerste grote liefde niet loslaten.

• De verlorene die je niet wil redden. Variant op de vorige. Het placebo-effect, de methadon die niet ontwent. Hij is een slecht plan en jij een nog veel slechter, dus kan je er maar beter niet aan beginnen. Dat doe je toch, because fuck logic. Met elkaars k**ten spelen: hij is begonnen, jij bent er beter in, maar verliezen doe je allebei. De meerwaarde is ver te zoeken, behalve schade aan de gezondheid.

• De manly man a.k.a. macho (inclusief man cave). Weet hoe hij een motor, vliegtuig en een vrouw moet berijden. Aangeboren verantwoordelijkheidszin en een lijf dat nog strakker staat dan Giorgio Moroder zijn snor. Perfect op papier, ware het niet dat je eerder valt op de zachtgekookte eitjes, kwestie van zelf de stoerste in de relatie te kunnen zijn. Hij vindt je al een anarchist omdat je schuin de straat oversteekt, jij wil iemand die zelf kan goochelen met keukenkruiden en ossengalzeep.

• Het Hollands maatje. Je kan ondanks de taalbarrière in elkaars getroebleerde ziel kijken. Hij ziet er al jouw tekortkomingen en jou toch nog graag, op eigen eigenwijze wijze. Die wazige vlekken in zijn hoofd blijken wel bommetjes about to drop. Hij blijft koppig vasthouden aan zijn idealen, ook al gaan jullie eraan onderdoor. Zou zelfs in een kraakpand willen wonen – je huidige woonst voldoet aan de criteria – als het maar met jou is. Jij blijkt toch meer een burgerlijke trut dan je zelf dacht en wil een warm nest bouwen in een karaktervol huisje-tuintje-boompje in de groene rand. Je risicoavers conformisme wreekt zich met 100 jaar eenzaamheid in tijden van corona. Daar zit je dan, comfortabel aan je lege nieuwe keukentafel.

Een resem vruchteloze dates stapelt zich op, de ene al absurder dan de andere. Echt iederéén rond de 30 zit met emotionele ballast, trauma’s over exen en midden in een midlifecrisis. Inclusief jijzelf. Je liefdesleven is zodanig turbulent dat je er misselijk van wordt. Het vliegtuig kan elk moment neerstorten. Een saaie zetelhangrelatie, rust en stabiliteit in een zo al woelig leven, dat lijkt je wel wat. Of net iets groots en allesverterends, als jij alle golven bedwongen hebt. Of hoe het gras altijd groener is aan de andere kant. In de strijd tegen de verveling maak je zelfs een Tinder account aan. De wereld waar liefde sterft blijkt verbazingwekkend saai.

Je bent niet eens meer op zoek naar een relatie, een beetje liefde will do. In een megalomane bui werk je aan een theorie over het falen van de seriële monogamie. Stiekem ben je immers nog steeds hopeloos ouderwets romantisch en niet aangepast aan de vluchtigheid van hedendaags graag zien, waarbij swoonen over verloren liefdes en tegelijk al met een nieuwe vlam aanpappen elkaar steeds ingewikkelder lijken te overlappen.

De all-time favourite. Move over, Gotye en Adele, dé tijdloze tearjerker staat op naam van Van The Man. Grijs te draaien, bij voorkeur met volumeknop op 11.

Heb ik er geen blijvende vent aan overgehouden, dan toch een paar straffe verhalen en een heerlijke playlist.

Na de gecancelde concerten door corona zat ik met serieuze knaldrang: niet enkel Iggy Pop’s Lust for Life, maar een serieuze “Lust for Live”. Geniet mee na van alle ingehaalde concerten en clubs via Instagram.