Het najaar was bezaaid met schooltripjes (hoera, hoera!). Eén ervan was een tweedaags uitstapje naar Dutch Design Week, hét designmekka bij onze noorderburen in Eindhoven. Op 27 en 28 oktober 2016 werden we er overdonderd door het gigantische aanbod aan all things design, in de breedst mogelijke zin: van grafisch en digitaal ontwerp, over interieur, mode en textiel tot product en industrieel ontwerp, maar even goed food design, service design en social design.

Een mix van bekende namen en frisse eindwerken verspreid over het hele centrum van Eindhoven – met de Design Academy, de Kazerne, het Temporary Art Centre, het Van Abbemuseum en het Designhuis -, de Strijp met het Klokgebouw, de NRE Area en Sectie C. Alsof dat nog niet genoeg was om van achterover te vallen, was er een overvloed aan lekker eten, feestjes en concerten (wij pikten onze landgenoten Zimmerman mee).

Tussen alle indrukken en gezelligheid door was het ook hard werken geblazen. We hadden immers de opdracht gekregen een hoogst persoonlijke aftermovie van dit festijn te maken. Dat betekent: twee dagen rondhossen met dat dure geleende speelgoed van een Canon Eos 6D, je door noodzaak aan een steeds andere lichtsituatie aanpassen en zo onbewust vlot worden met ISO-waarden, diafragma en focus.

Naast zo veel mogelijk vast leggen van wat zich binnen en buiten afspeelt, wou ik ook de focus leggen op felle kleuren, licht en menselijke emoties. Dit concept in productie brengen resulteerde in een ambitieuze 217 filmfragmenten, waarin ik verwoed mijn camerakunsten probeerde etaleren. Naast de classics als compositie en standpunt bleek vooral beweging mijn ding; een droomcarrière als focus puller hing als een waas voor mijn ogen.

Al was dit aangenaam vermoeiende rondlopen nog niets vergeleken met de post-productie: 9 al dan niet crashende montageversies, inclusief color grading en audio-bewerking (met dank aan het haarscherpe gehoor van Jürgen De Blonde dat losging op Dan Deacon). Aanschouw – tromgeroffel – het resultaat: