Als fan van alles wat kitsch en retro is, was ik dolenthousiast te horen dat we de intro van een Vlaamse tv-serie uit de jaren 80 mochten herwerken. Een serie die ik me zelf nog warm herinnerde uit mijn vroege kindertijd was Postbus X, waar leden van de redactie van De Ravenburgse Post in het geheim mensen hielpen die hen een brief schreven.

Eerst deden we een kleine oefening in filmtaal, die ik hier helaas niet mag delen. Het baardige subject dat op de tonen van dat melige eighties monument zijn lippen in close-up moest aflikken, drong verrassend genoeg aan op censuur.

Dan volgde het serieuzere werk. Zo’n filmproductie bleek behoorlijk intensief. Het oorspronkelijke concept vertalen in een moodboard, scenario en storyboard, tot zover de vlotte start.

Draaiboek:

Toog/lange tafel aan het raam van hippe koffiebar, 4 barkrukken met personages (webredactie, interne hulplijn VRT) vanop de rug bekeken (van binnen naar buiten). Eventueel allemaal gelijkaardig kleur broek (zwart) en schoenen (wit) aan. Tilt van benen naar boven OF uitzoomen. Ook statisch filmen. Breedhoeklens, wide establishing shot, regel van derden. Indien geen wide shot mogelijk (smalle gang, achter toog proberen): medium shot (bovenlichaam). Oppassen voor springers! Een onnatuurlijke shotwissel: shot lang genoeg aanhouden om juist te registreren bij de kijker, takes dus niet te kort.

Dan vooraanzicht elk personage, van buiten naar binnen, door het raam. Doen elk iets anders, dat hun karakter reflecteert en doorgeefactie (twee x filmen per personage):
1. ijdele player: legt haar goed, knipoogt naar camera, geeft kam door.
2. nerd: checkt laptop, duwt bril omhoog met kam. schuift glas naar losbol
3. losbol/ feestbeest: katerhoofd met uitgelopen make-up, neemt glas water, doet er pijnstiller in. gooit verpakking richting dromer
4. dromer: staart dromerig in de verte met koptelefoon op, knikt wat mee met de muziek en merkt niets op, zit wat te prutsen met blisterverpakking pijnstiller/ roert ermee in z’n koffie.
Letten op cadrage! regel van derden (bv. pijnstiller).

Camera stopt bij elk van de 4, vlak voor hen. Ondertussen verschijnen ook de namen van de acteurs. Back light (achterboven) voor filmische/dromerige look. Soft ambient light voor glamoureuze look (Voldoende daglicht? Check! Stopcontact vlakbij? Verlengdraad meedoen!) Telelens met UV-filter (tegen reflectie), lage scherptediepte, medium close op oogniveau. Vier verschillende shots met subtiele horizontale beweging in: heel snel in, vertragen en dan heel snel uit. Slider op twee houten schragen of twee statieven (in 4 takes). Freeze frame bij lachen in camera. Mooi egaal licht bekomen door de personages voor een raam te zetten. Die diepte kan het eerste shot ook ev. extra dynamiek geven (goed op scherpte letten dan ook). Ook door het raam filmen wat nog toelaat te spelen met reflecties.

Camera flitst terug naar nerd. Krijgt een snap met een probleem dat gemeld wordt. Kuleshov-effect. Vertigo-effect op gezicht nerd (door het raam).

Zoom-in op scherm gsm. Nadien POV vanuit de gsm met handheld camera.

Ze stuiven weg om te helpen, grijpen jas en tas.
1. Nummer achterlaten op bierviltje.
2. Stoel keurig terugzetten.
3. Houdt hoofd vast in pijn.
4. Komt laatst, nog niet goed mee.

Je ziet het raam van de bar met de lege krukken voor. Focus pull, lichte zoom in (meer dynamisch en emotioneel betrokken bij personages). Op het raam verschijnt de titel in retro font: “Snap X”.

Maar dan begon het plannen en puzzelen. Gelegenheidsacteurs vinden die zich allemaal tegelijk kunnen vrijmaken op het moment van opname bleek nog niet zo simpel. Een locatie vinden waar je de boel een dag lang op stelten mag zetten evenmin. Na het proberen overtuigen van 25 potentiële sets, kwam ik in contact met de zeer behulpzame Alexis Ywaska van Take Five Espressobar in Gent. Dit bleek het ideale zonnige kader om de gezelligheid van het melkhuisje op te roepen.

Ik besloot de originele serie eer aan te doen met een hommage aan de klassieke eighties soap, inclusief herkenbare typetjes en freeze frames. Makkelijker gezegd dan gedaan: een slider op kasseien in combinatie met passanten bleek de hel te zijn om te filmen en het Vertigo-effect niet evident om zelf uit te proberen met de camera. Gelukkig bevonden we ons op de ideale locatie om af en toe bij te tanken met broodnodige extra energie.

Daarmee was de kous nog niet af: er volgde nog een marathon monteren, color correction en effects om de finale title sequence vorm te geven. Hier is ie dan!