In mijn zoektocht naar goedkope spuitbussen bleek dat klasgenoot Don al 10 jaar bezig is met graffiti én mij gratis wou helpen als graffiti sensei. Hoera!

Hij stelde voor om ’s nachts te gaan oefenen in de Graffitisteeg. Ik dacht eerst: “Dit is louche”, “Wat een creep” en “Die gaat zeker rohypnol in mijn Cara doen”. Bleek dat hij gewoon liever ’s avonds gaat omdat er dan minder toeristen zijn (al hadden we nog steeds last van pottenkijkers).

Graffiti is een stuk lastiger dan stencil, want volledig met de losse hand, zonder plakband of andere lijntjes als hulpmiddel om langs te spuiten. Wat heb je nog nodig, behalve spuitbussen?

• Witte grondverf, als je echt een deftige onderlaag wil
• Een bril en stofmasker, als je echt lang aan één stuk tussen de spuitbusgassen zit
• Een schetsboek met voorbereidende schetsen
• Eventueel een assistent die je helpt als slaaf

Ik had niets van dat alles en zelfs nog altijd maar één bus zwart (wegens nog steeds geen sponsordeal… Komaan! Uw naam, HIER IN ‘T GROOT!!!), dus luisde ik een bus beige af van Don als invulkleur.

Ik wou eens tags in de stijl van the early days proberen. Met de letters FMG (van Flamin’O) plande ik één block letter en één bubble throw-up te maken.

Don had mij snel al uitgelegd hoe een letter is opgebouwd: vlaksgewijs. Eerst maak je een ruwe schets met je invulkleur. Daarna kleur je die in. Als laatste ga je met zwart over de randen als outline. Eventueel kan je nog een 3D schaduw als achtergrond voorzien. Om foutjes te verstoppen kan je op het einde bijsnijden met de invulkleur zodat je scherpe hoeken krijgt.

Ik begon met de bubble letter, omdat die volgens Don het gemakkelijkst was. Ik had geen schetsen op papier voorbereid (slechte student), maar kon toch uit mijn hoofd redelijk vlot de drie letters vormen, mét extra punten voor can control.

Dan begon het inkleuren. Ik probeerde zo goed mogelijk zigzag te sprayen, zoals Rick van Wallin’ mij had geleerd, en voorzag zelfs een randje waar het zwart moest komen, zodat ik nog vaag de contour van de letter zag. Maar al snel begon heel de boel te druppen. Ja, ook op mijn deftige schoenen waarmee ik morgen op stagegesprek wou. In een paniekerige poging om de boel te redden probeerde ik de druppen met mijn vingers weg te vegen. Waarop die helemaal onder de verf zaten en Don mij natuurlijk begon uit te lachen dat ik een prutser was.

Don beweerde dat ik overenthousiast was en overdreven aan het focussen op details en nog iets over eerst leren wandelen. Dus begon ik aan de zwarte outline. Die kwam er nog redelijk schokkerig uit, dus gaf Don als tip om een ronde vorm in één beweging te trekken en te kijken naar waar je hand naartoe moet i.p.v. de plek waar je op dat moment spuit.

Nog een extra geheim uit de trukendoos van Don: foutjes zoals verf die drupt kan je achteraf nog proberen fiksen door ze te verbergen achter een schaduw. Zo zijn je letters meteen ook in 3D. Het resultaat zag er niet slecht uit voor een eerste poging, naïeve voorbijgangers keken zelfs een beetje bewonderend.

Daarna probeerde ik nog een blockletter F en een M. Bij de F heb ik een klein beetje gecheat en heeft Don mijn outline strakker gemaakt omdat ik mijn schaduw niet overal hetzelfde had.

Over de M moest ik even nadenken. Een zelfde Gotische verbreding als bij de F vond ik stom en andere voorbeelden in de straat met pijlen vond Don slecht. Dus ging ik voor een elegante undercast m met een bolletje dat maar lichtjes gepikt was van Don. Ook hier weer vloekte ik op de verf die afdroop en probeerde ik de boel te redden met een 3D schaduw.

Nog voor ik aan de G kon beginnen kreeg ik kou en kramp in mijn vingers. Gelukkig was (tot vorig jaar dikke) Don ondertussen ook bijna klaar. Ik voelde me tegen dan zodanig in mijn element dat ik hem al tips zat te geven (die hij natuurlijk straal negeerde).

Toen ik vertelde over mijn plannen met flamingo’s, zei Don dat characters gay zijn. Then again, hij maakt zelf roze letters.

“If it ain’t got letters, its not graffiti.”

Hij raadde me aan om voor het gemak eerder voor abstracte patronen als opvulling van mijn muur te gaan, zoals bij Felipe Pantone of Bond Truluv. We zien nog wel.