Nu ik de geschiedenis van graffiti in New York had bestudeerd en zelf mijn eerste throwup geprobeerd, was ik benieuwd naar de film Style Wars (1983). Die geeft een goed beeld van twee fenomenen van hiphop: breakdance en graffiti. Graffiti grootheden als Iz The Wiz, SEEN en KASE (met zijn computer rock letters) komen aan bod.

De style war uit de titel slaat op de vete tussen graffiti artists en graffiti bombers. De gevreesde Cap was de pain in the ass van mooi uitgewerkte street art, die hij verneukte door er eenvoudige zilveren throwups over te spuiten. Deze gewapende kerel uit de Bronx koos duidelijk kwantiteit over kwaliteit.

Een andere bedreiging voor graffiti waren de autoriteiten, zoals burgemeester Ed Koch en de New York Transit Authority, die er met witte verf over gingen om hun treinen te renoveren en prikkeldraad en waakhonden plaatsten om ze wit te houden.

Wat mij nog het meest boeide was echter een figuur uit de extra’s: Lady Pink. Sandra Fabara uit Queens, liefje van graffiti writer LEE, studeerde aan de High School of Art and Design en was één van de weinige meisjes in de graffiti scene.

“I was afraid of being not just arrested, not just having my paint and sneakers vicked. I was a girl, and my homeboys weren’t all that big to protect me. So I had to dress like a boy, walk like a boy, and talk like a boy. I was five-foot-two and barely a hundred pounds.” (Lady Pink)

Kijk, hier kan ik me mee identificeren. Een meisje dat zich stoer houdt in een mannenwereld en zo onbewust feminist is. Ik heb mijn rolmodel gevonden.

“Girls always have to prove themselves twice as hard in any field to be treated as equal… I was a feminist before I knew what feminism was. I was just a stubborn kid that wouldn’t back down when told ‘You can’t do that.’ Damn right I could.” (Lady Pink)