Na regen komt zonneschijn. Als het even meezit toch. Vandaag profiteerde ik van een zonnig moment tussen de lessen door om mijn flamingo te verspreiden in de Graffitisteeg én tegelijk ook eens te testen of mijn stencil beter zou lukken nu ik aan mijn can control heb gewerkt.

En toen was de verf op. Zo nam ik meteen ook emotioneel afscheid van mijn allereerste spuitbus – just kidding, ik dropte ‘m in de eerste de beste vuilbak. Nu ik het resultaat op foto zie ben ik best tevreden: de flamingo’s zijn duidelijk al scherper afgelijnd. Hier en daar zie je nog een ontsierende drup, maar dat steek ik op de muren die nog nat waren van de regen.

Ik besloot nog eens verderop te gaan kijken naar mijn eerste probeersels. Van ver zag ik blij dat er iets nieuws over gezet was. Van dichtbij bleek het een minder blij makende boodschap. Ik beeldde me al in dat ik per ongeluk over iemand heen had gebeeft en beland was in een bende oorlog. Schichtig keek ik om me heen of niemand me wou in elkaar slaan.

Achteraf werd ik gerustgesteld dat het waarschijnlijk gewoon een inspiratieloos kind was. Bij deze, mijn vriendelijke raad terug:  puber zijn is lastig, maar random strangers dood wensen lost niets op. En werk aan je can control, amateur, zelfs mijn lijntjes zijn strakker. (Maar dat was natuurlijk te lang om erbij te spuiten.)

“Why be moody when you can shake yo booty?”