Ik moest dringend nog eens oefenen op mijn can control. Ideaal om een nieuwe legale zone te gaan opzoeken, dacht ik. Die bevond zich in Gentbrugge, een deel van Gent dat ik niet goed ken. Iedereen die mij een beetje kent, weet dat mijn oriëntatievermogen onbestaand is. Op de koop toe was mijn 4G op, dus moest ik het doen met een vage screenshot. Dat liep uiteraard mis. Nadat ik wat ik dacht dat de Denderlaan was helemaal had afgelopen, kwam ik uit op een park. Ik herinnerde mij dat de graffitimuur aan een park lag, dus dacht dat ik op de goeie weg zat. Een beetje verder kwam ik inderdaad uit op een lange mural met mooie pieces.

Op een stukje dat al overwoekerd was door beef, begon ik mijn spuitbussen boven te halen. Naast good old black 94 had ik ook een nieuwe zilveren hardcore spuitbus meegenomen. Volgens Rick spoot deze veel harder en was het dus moeilijker om fijne lijntjes mee te trekken. Ik probeerde een aantal caps uit op beide bussen en zette bolletjes en lijntjes van verschillende groottes en diktes. Ook probeerde ik een fade effect en deed ik een poging om van een brede lijn naar een dunne te gaan.

Plots zag ik vanuit mijn ooghoek een man staan. Ik wou even wachten tot hij voorbij liep voor ik verder ging, maar hij bleef staan en keek mijn kant uit. Ik stak mijn spuitbussen weg in mijn tote bag. Hij bleef staan en staren. Mijn gedachten begonnen te racen: “Oh nee. Hij is zeker een flik in burger. Nu gaat hij stiekem foto’s nemen met zijn gsm. Ik hang.”

“Security is mostly a superstition. Life is either a daring adventure or nothing.” (Helen Keller)

Na daar nog even te staan drentelen, trok ik mijn stoute schoenen aan en stapte op hem af. Daar schrok hij van. Zo beleefd mogelijk vroeg ik of hij van de buurt was en soms wist of dit een legale muur was. Bleek dat de arme man gewoon aan het wachten was op zijn loopmakkers. Hij bevestigde wel dat dit een legale zone was en toonde me de weg naar nog één verderop.

Ik trof een brug aan onder de spoorweg met opnieuw supermooie murals. Helemaal op het einde was nog een leeg hoekje. Hier besloot ik mijn signature flamingo te zetten, maar dan in een zilveren versie (en maakte zo onbewust mijn eerste silverpiece). Het schetsen zat ver en ik moest redelijk wat corrigeren voor de vorm er goed op stond. Het inkleuren met zilver ging relatief vlot (die hardcore kleurt smooth in zonder strepen), maar dan kwamen opnieuw mijn gevreesde outlines. Het druppen en eindeloos corrigeren kon beginnen, wat niet simpel bleek met zo’n blaffer van een zilveren bus. Gefrustreerd keek ik van mijn moeizaam gesukkel naar de meesterwerken ernaast. Ik heb nog een lange weg te gaan voor ik op dat niveau kom.

“It does not matter how slowly you go as long as you do not stop.” (Confucius)