De laatste loodjes wegen het zwaarst: gisteren verdwaalde ik in Gentbrugge, werd ik bijna betrapt en raakte ik gefrustreerd. Op de koop toe begon er nadien een zondvloed die nog de hele week dreigt te duren. Je zou van minder ontmoedigd raken.

“The only limit to our realisation of tomorrow will be our doubts of today.” (Franklin D. Roosevelt)

Maar gelukkig heb ik intussen een kleine fanclub vergaard, die mijn M2M vorderingen op de voet volgt en met verrassend leuke reacties strooit. Zoals deze:

“Schoon project, hoe moeilijk het soms ook lijkt. Ik heb er het volste vertrouwen in dat die droommural er komt. Maakt niet uit of dat morgen is of volgende maand. Bewonderenswaardige drive, Malfroid.” (Robin)

Kijk, dat doet deugd. Laat maar komen die peptalk!

Over drive gesproken: door de regen bleef ik dan maar binnen inspiratie opdoen. Zo keek ik naar de documentaire 10 Minutes (2006 & 2009), met train bombing in Rotterdam, Amsterdam, Oslo, Hamburg, Newcastle, Glasgow, Londen, Philadelphia, Boston, Milaan, Bilbao, Toronto, New York, Lion, Lille, Athene, Montreal, Rome, Lissabon, Parijs, Wenen, Utrecht en België.

Je ziet er hoe writers als SAME, REBOK, ANIMALS, NITRO en RFA velden doorkruisen, hekkens doorknippen, over de sporen lopen, treindeuren open wringen en in het donker en de sneeuw met twee handen tegelijk inkleuren, terwijl de trein even stil staat aan een halte of al verder rijdt. Een stuk gevaarlijker dan de toeren die ik uithaal, maar dat maakt het volgens mij net ook spannend. Je snapt dat legale graffiti niet real genoemd wordt.