Vandaag is het Internationale Vrouwendag! De ideale dag om een presentatie te delen die ik hield over de verhouding tussen een eigen werk en “de ruime politieke, maatschappelijke, economische realiteit” voor het vak kunst en maatschappij. 

Seksuele roofdieren

Ik liet me inspireren door de film ‘Exoticore’ (2004) van Nicolas Provost met hoofdrolspeler Issaka Sawadogo die, zoals onze docent Jeroen Laureyns in zijn lekker sappig Gents accent kon zeggen, “staat te muilen” en in vervolgfilm ‘The Invader’ (2011) een rijke vrouw zit te verleiden.

“Amadou, a strong and charismatic African man, is washed up on a beach in southern Europe. Fate leads him to Brussels where, full of optimism, he tries to make a better life for himself. Exploited by traffickers, his daily life is slowly drained of hope, until he meets Agnès, a beautiful and brilliant businesswoman. She is seduced by his charm and force of character, while he projects all his hope and dreams onto her. The illusion quickly shatters, and Agnès breaks all contact with Amadou, who little by little sinks into destructive violence, struggling with his inner demons.”

We krijgen het stereotype beeld voorgeschoteld van vluchtelingen als seksuele roofdieren die niet alleen onze welvaart, maar ook onze vrouwen afpakken. Een vooroordeel dat versterkt werd na incidenten als dat in Keulen op oudejaarsnacht 2015, waar iedereen geschokt was door de massale aanrandingen.

Allemaal machtsmisbruikers?

We lijken nog meer in shock als blijkt dat ook bekende koppen zich aan vrouwen vergrijpen. Harvey Weinstein viel door de mand en zelfs de sympathiek ogende Bart De Pauw bleek een vetzak.

De onthullingen brachten een stortvloed aan getuigenissen op gang over seksuele intimidatie in de filmwereld, en later ook in theater en dans. Naast de culturele wereld bleek ook de sportwereld tot machtsmisbruik te leiden. Ook de religie is al jaren in hetzelfde bedje ziek.

Is de hele wereld dan verziekt, vol perverse machtsmisbruikers? Zo’n pessimistisch beeld wil ik niet scheppen. Daarom wil ik eerder de hoopgevende initiatieven tonen die positieve verandering kunnen teweeg brengen.

Hoop op verandering

De beruchte #metoo bracht (voor sommigen schokkende) verhalen die het verdienden om naar buiten gebracht te worden. Alleen zo komt er bewustwording over de omvang van het probleem en wordt het onrecht aangekaart. Deze hasthtag komt niet uit de lucht gevallen: twee jaar geleden was er in België ook al de #wijoverdrijvenniet.

Dit is trouwens geen beweging tegen, maar samen met mannen. We hebben iedereen nodig om zich uit te spreken voor vrouwenrechten (en mensenrechten in het algemeen). Emma Watson hield hier een mooi pleidooi voor in naam van de organisatie HeForShe.

“The world is at a turning point. People everywhere understand and support the idea of gender equality. They know it’s not just a women’s issue, it’s a human rights issue. And when these powerful voices are heard, they will change the world. The time for that change is now. HeForShe is inviting people around the world to stand together to create a bold, visible force for gender equality. And it starts by taking action right now to create a gender equal world.”

Het blijft niet enkel bij hashtags. Sinds de verkiezing van Trump, hét symbool van “the male chauvinist pig” bij uitstek, trekken vrouwen massaal de straat op om te protesteren.

“The Pussyhat Project is a social movement focused on raising awareness about women’s issues and advancing human rights by promoting dialogue and innovation through the arts, education and intellectual discourse. The pussyhat is a symbol of support and solidarity for women’s rights and political resistance. Make a hat! Give a hat! Wear your hat! Share a hat!”

Er is dus hoop op verandering, die ontstaat uit de woede van vrouwen om onrecht. Dat heb ik verduidelijkt in de volgende video. Ik zorgde zowel voor de illustraties, audio als animatie.