De zomer piekt, met temperaturen die de pan uit swingen. Een mens zou voor minder wat minder kleren dragen. Daar spelen media handig op in: maanden op voorhand al word je om de oren geslagen met tips over hoe die perfecte bikini body te bereiken, zodat je lijf klaargestoomd is tegen het moment dat je jezelf in badstof moet wurmen.

Ik heb altijd een extreme afkeer gevoeld tegenover bikini’s. Als onzekere tiener hulde ik me in zo lang mogelijke kleren, om zo weinig mogelijk vlees te hoeven tonen. Gelukkig was dat lang voor de opkomst van de N-VA, of ik werd vast de boerkini lookalikes van het lijf gerukt onder het mom van emancipatie.

Niet dat ik dik was. Een gebrek aan vormen was het probleem. Brede tentkleren moesten die ontbrekende welvingen proberen verstoppen. Een groeischeut in de lengte en de breedte die niet wou volgen, in combinatie met magere genen. Niet zozeer mijn eigen kritische blik boorde me de grond in, dan wel die van random omstaanders, die het nodig vonden me te pas en te onpas te overtuigen dat ik toch wel heel plat, vel over been en hoogstwaarschijnlijk anorectisch was. Dat ik mezelf zat vol te proppen met chocolade en gebak in een poging om bij te komen deed er niet toe, voor de buitenwereld was ik gelabeld als te mager.

Intussen heb ik de kaap van de 30 overschreden. Met dat nieuwe decennium kwam een gezond BMI en kilo’s die eindelijk blijven plakken. Tien, om precies te zijn. Zo zegt de weegschaal in mijn ouderlijk huis, mijn woonst is te klein voor onnodige spullen. Het rare is: ik voel me niet verdikt. Iedereen rondom mij lijkt vermagerd. Mijn norm is gewoon mee opgeschoven met mezelf. Ik ben zachter geworden, meer vrouw dan meisje. Ik voel me beter in mijn vel dan als prille twintiger en durf me zelfs in crop tops te hullen.

Eind goed, al goed, zou je denken. Een prachtige feel good story over body acceptance die met de jaren komt. Ware het niet dat ik nu opnieuw ongevraagde opmerkingen krijg. Dat ik moet gaan sporten. Vermageren. Dat buikje kwijt moet. Toch wel echt een gigantische kont heb. Of ik geen lichaamsanalyse zou overwegen, want als het je niet interesseert welk percentage nu juist vet of spieren is, ben je duidelijk niet begaan met je oh zo belangrijke gezondheid.

“De marge van het toelaatbare gewicht is belachelijk klein.”

Ik ging in een paar jaar tijd dus van “te mager” naar “te dik”. Serieus. Je kan voor niemand goed doen. De marge van het toelaatbare gewicht is belachelijk klein. Lichamen worden genadeloos afgerekend en gemanipuleerd om in die onmogelijke mal te passen. En toch zijn er genoeg die er mak in meegaan. Zich schuldig voelen over elke calorie te veel, elke avond niet gaan lopen. Het streven om gezond te gaan leven wordt dwangmatig. Geen wonder dat er nieuwe eetstoornissen als orthorexia nervosa, of een obsessie met gezond eten, ontstaan.

“Ik heb genoeg intellectueel gewicht in de schaal te leggen, gelieve dat af te wegen.”

Laat je niet vangen, we moeten helemaal niks. Ik ben het alleszins zat om veroordeeld te worden op mijn uiterlijk. Ik heb genoeg intellectueel gewicht in de schaal te leggen, gelieve dat af te wegen. Mijn lichaam is maar de drager en die mag gerust fluctueren in de tijd. Liever een sixpack in de koelkast dan rond mijn navel. Wie daar problemen mee heeft, staart maar naar zijn eigen lichaam. Stop met bodyshamen en mensen eetstoornissen aan te praten. Steek die bikini body waar de zon niet schijnt, ik ga een ijsje eten.

“I am going to look 50 when I’m 30. I am going to be so fucking fat, like Nico, and you know why? That’s because I’m going to be full of experiences.” (Jessa in Girls, “who looks like Brigitte Bardot had a baby with a mermaid”)