Hoe het echt gaat

Ik staar graag naar voorbijgangers, tot op ‘t punt dat het ongemakkelijk wordt. Al hun karaktertrekken en houdingen vangen mijn blik vanop mijn trein- of terraszitje. Niet om de creep uit te hangen (sorry als dat ooit zo overkwam) maar omdat die variatie aan figuren en stemmingen mij intrigeert.

Als mensen denken dat niemand op ze let — toch niet zoals een fotograaf zou doen — laten ze hun schild wat zakken. Net genoeg tot de echte zelf doorschemert, die “Hoe gaat het?” niet beantwoordt met een automatische “Goed, met jou?”.

Die heeft zoveel verhalen te vertellen die nooit met de wereld gedeeld worden. Ogen die verklappen dat er ondanks alle gelukkig glimlachende groepsfoto’s in geen tijden nog echt plezier is beleefd. Een frons van opgestapelde rolletjes vel die alle opgestapelde zorgen verbeeldt. Sappig gezwollen lippen die nog die nieuwe liefde proeven, hongerig naar meer.

Vorige zomer had ik het genoegen te eten, drinken, dansen en zwemmen met een bende theatermakers. Los van een liefde voor lang blijven plakken, deelden we een centraal thema in ons werk: het lelijke. Ik onderzocht dat in mijn schilderijen, zij in hun theaterstukken. Ze trapten de week af met het op scène brengen van hun uiterlijke onzekerheden. Ik veegde de tranen van mijn wangen toen een acteur zijn volledige gezicht wou uitvegen.

Doe me een plezier en veeg jezelf nooit uit. Laat me je vastleggen met veel liefde. En toon vooral hoe het echt met je gaat.